μαύρο φουστάνι. κόκκινο κραγιόν.

eksegΤώρα το ξέρω. Δεν ήσουν εσύ. Μια επανάσταση γύρευα. Κι η συναισθηματική μπουρζουαζία που μου έταζες δεν ήταν αρκετή να καλύψει τα ατίθασα θέλω μου. Μια επανάσταση γύρευα. Κόντρα σε κάθε μορφή καταπίεσης. Από το μικρό δαχτυλάκι του αριστερού ποδιού που πόναγε μες στην πουέντ, ως και τους πόνους του μυαλού μου απ΄ το ξενύχτι να σε περιμένω.

Ήθελα να φοράω μαύρο φουστάνι και κόκκινο κραγιόν. Το κατακόκκινο. Εκείνο που δεν άντεχες. «Τα καθώς πρέπει κορίτσια δεν ντύνονται έτσι…» έλεγες. «Γυναίκες του δικού σου στυλ είναι επικίνδυνες…» έλεγες. «Σε φοβάμαι…» έλεγες.

Και τότε έβγαζα το κραγιόν, έβγαζα και το φουστάνι. Κι έμενα γυμνή μπροστά σου και τότε με φοβόσουν πιο πολύ. Δεν ήθελα να σε τρομάξω. Όμως τα όριά σου ήταν στενότερα από τους δικούς μου ορίζοντες.

Μια επανάσταση γυρεύω. Με συγχωρείς, μα πρέπει να φύγω.

Ξαναβάζω το μαύρο φουστάνι. Της άρνησης. Απλώνω στα χείλη το κόκκινο κραγιόν. Της φωτιάς. Και είμαι όμορφη. Σαν την εξέγερση.

Μη δειλιάσεις.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow histoires_μinimales on WordPress.com
Αρέσει σε %d bloggers: