γαλλική province :: aventure #1

Μια παραλίγο εκπρόθεσμη αίτηση. Δικαιολογητικά αδικαιολόγητα ελλιπή. Μια σύνδεση ίντερνετ να σέρνεται. Πασχίζεις να φύγεις. Δεν πρόκειται, σκέφτεσαι. Κι ετοιμάζεσαι για τη δουλειά. Έναν μήνα αργότερα προσγειώνεσαι στο Στρασβούργο. Για έναν μήνα δεν θα χρειαστεί να ετοιμάζεσαι πια για τη δουλειά. Δεν θα χρειαστεί να ετοιμάζεσαι για κανέναν, για τίποτα. Μόνο για σένα. Χωρίς ετοιμασίες…

Στρασβούργο. Για χρόνια μπερδευόσουν να το βρεις στον χάρτη. Μια Γερμανία, μια Γαλλία, συχνά το μπέρδευες με το Λουξεμβούργο… Τελευταία το μπερδεύεις και με τις Βρυξέλλες, αλλά θέλω να ελπίζω πως βελτιώνεσαι. Οι Βρυξέλλες βρίσκονται αρκετά πιο βόρεια, συγκεντρώσου! Και προς το παρόν σας χωρίζουν έξι ώρες. Αργότερα θα σας χωρίζουν μόλις έξι βήματα, αλλά αυτό μπορεί και να μην το μάθεις ποτέ. Ή πάλι μπορεί και ναι. Αργότερα σίγουρα. Στις έξι του μηνός, ας πούμε.

IMG_7899

Το πρώτο που σε εντυπωσιάζει είναι τα πράσινα λιβάδια που εκτείνονται όσο πιάνει το μάτι σου, ενώ περιμένεις το τρένο στον σταθμό του αεροδρομίου. Πού και πού ξεφυτρώνουν μικρά σπιτάκια και δεν σου παίρνει πολύ να το καταλάβεις: Σου κλείνουν παιχνιδιάρικα το μάτι! Γαλλική province. Σημείον έρωτος πρώτον.

***

Υποσχέθηκα στις φίλες μου μια βόλτα σε ένα κάστρο μαγικό… Mieux vaut tard que jamais… Έτοιμες; … Voilá!

Βεβαίως και θα πάμε στο κάστρο! Πότε; Το μοναδικό Σάββατο που μας βολεύει. Δηλαδή… αύριο! Ιδέα δεν έχουμε κατά πού πέφτει το κάστρο, αυτό που μόνο η μια από εμάς μπορεί να προφέρει χωρίς κίνδυνο να στραμπουλήξει τη γλώσσα, ενώ οι άλλες δυο, γαλλομαθείς από κούνια, αισθάνονται τη γοτθική απειλή να τις κυριεύει στο άκουσμά του: Königsburg! Θα ακολουθήσουμε τις οδηγίες του Ρώσου φίλου μας – μην τον κοιτάτε στα μάτια όσο μιλάει, γυναίκες πράμα, ταράζεται! Μισά αγγλικά – που γίνονται ακόμα πιο μισά όσο περνά ο καιρός – μισά γαλλικά – που παραδόξως βελτιώνονται με μαθηματική πρόοδο – και κάνα δυο ρώσικα, έτσι, απλά, για να συνεννοούμαστε… Θα το βρούμε το κάστρο, μη μου αγχώνεστε!

aventure #1

Εννοείται πως… θα κοιμηθούμε νωρίς, για να σηκωθούμε νωρίς και να πάρουμε το πρώτο τρένο που υπάρχει, να φτάσουμε νωρίς, να εκμεταλλευτούμε όοολη τη μέρα σε αυτόν τον τόπο τον εξωτικό! Εννοείται, και το κάστρο θα επισκεφτούμε και γεράκια θα κυνηγήσουμε και μαϊμούδες θα χαϊδέψουμε… Εννοείται! Πόσες φορές αλληλοχτυπήθηκαν το 506 και 507 εκείνο το πρωί; Ούτε στα κάλαντα… Μόνο η εξωτερική συνεργάτις φάνηκε συνεπέστατη, αζ όλγουεης… Και τώρα, αφού σύραμε τα κομμάτια μας ως την πλατεία Ζυρίχης, το σημείο που ορίζει τη γνώριμη περιοχή μας, ας διευκρινίσουμε μια λεπτομέρεια: Ο σταθμός κατά πού πέφτει;

Με τον χάρτη ανά χείρας, τον mon géant χωρίς καφέ και τα καινούργια πέδιλα να μας ταλαιπωρούν σαρώνουμε τα στενά – γιατί εννοείται πως ξέρουμε να κόβουμε και δρόμο – που πολιορκούνται από γαλλόπουλα με βλέμμα αγουροξυπνημένο και με το πρωινό μπαγκέτ στο σακουλάκι – ναι, αυτό είναι σέξι και μπορούμε να το διακρίνουμε ακόμη και χωρίς καφέ. Μετά κόπων και κινδύνων φτάνουμε στον σταθμό. Το τρένο μας αναχωρεί… πριν από δέκα λεπτά! Εντάξει, ας το παραδεχτούμε, καμιά δεν το πίστεψε… Χρειαζόμαστε εισιτήριο για το επόμενο τουλάχιστον. Το μπλε κουτί εκδοσης εισιτηρίων τοπικών δρομολογίων που ευκόλως θα το παρομοιάζαμε μες στον ύπνο μας με τον Σουήταμς να ορέγεται σήμερα πλαστικό φαγητό… Χλουπ! Σοκ και δέος! Ταραχή! Μα τελικά ήταν απλό. Έπρεπε όμως πρώτα να μας απορρίψουν πέντε έξι γαλλόπουλα λόγω απαξίωσης της άριστης αγγλομάθειάς μας, ώσπου να έρθει ο ζαμάν φου πλην γλυκύτατος κυριούλης και να… τραβήξει απλώς την κάρτα από το μηχάνημα: Voilá, madame, et bon voyage! Φιου….

D‘ accord… Όμως πώς περνά μια ώρα αναμονής σε έναν σταθμό που δεν τον λες και το αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης; Ακριβώς για τον ίδιο λόγο όμως, τον χαιρόμαστε σαν το σπίτι μας! Un flan normand, un café και πολύ πολύ… ησυχία! Μπουκιά, γουλιά και βλέμμα σχεδόν συνωμοτικό μέσα από το γυαλί που δεν τολμάμε να βγάλουμε, ώσπου να είμαστε βέβαιες πως έχει ολοκληρωθεί η ανατολή του ηλίου… Είναι μέχρι να ποτίσει λίγο η καφεΐνη… Λίγο το άχαρο πρωινό ξύπνημα, λίγο ο ποδαρόδρομος στο άγνωστο, λίγο η λαχτάρα της πιο… ήρεμης φίλης – γιατί σε αυτήν, θεουλάκι μου; – δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπος να την πάρει τη σύγχυση πρωινιάτικο… Καλά καθόμαστε…

Α plus tard… Μόλις τονώθηκε το είναι μας επιστρέψαμε στο πιάνο που είχαμε προσπεράσει με βιασύνη λίγο νωρίτερα, όταν τρέφαμε ελπίδες πως το τρένο θα μας περιμένει… ίσως για να μας ανεβάσει και χωρίς ενδιάμεσους σταθμούς ως το κάστρο που βρίσκεται τελικά σε μια πόλη που δεν θα έφτανε ποτέ το δικό μας τρένο!…

Χορεύετε; Δεν αργήσαμε να ξυπνήσουμε και τους υπόλοιπους με την πρώτη συγχορδία… Ώσπου να φανεί η ένδειξη της αναχώρησης στον πίνακα με τα δρομολόγια, τα πεντάλ δεν γνώρισαν άλλα από τα δικά μας πατουσάκια…

pod

Σε λίγο αναχωρούμε για Σελεστάτ… Á bientôt!

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow histoires_μinimales on WordPress.com
Αρέσει σε %d bloggers: