μια σκέψη που τη λέγανε Πινκ Ρίμπον

«Γράφεις συχνά;»

«Μόνο όταν έχω έμπνευση…» σου απαντώ, ενώ προσπαθώ να αποβάλω από μέσα μου τις σκέψεις του τελευταίου 24ωρου, προτού προλάβουν να πάρουν τη μορφή τούτων εδώ των λέξεων και πιο σκληρών ακόμη.

[…]

pinkrib«Γύρισα!»

«Χάθηκες…»

«Πάλι καλά που είμαι εδώ!»

Σε περίμενα τόσους μήνες, να σου γράψω, να σου μιλήσω, να σε δω… Είχα τόσα νέα! Θα περνάγαμε δυο ώρες κοριτσίστικες, μοναδικά ροζ, γεμάτες chit chat! Έτσι είχες πει! Γιούπι! Και σε περίμενα. Μα εσύ χάθηκες και δεν με έψαξες. Κι εγώ περίμενα…

«Δεν είχα εύκολο καλοκαίρι» μου λες. Παγώνω. Δεν θέλω να ακούσω άλλα. Νιώθω τα χειρότερα προαισθήματά μου να επιβεβαιώνονται και καμιά επιβεβαίωση δε θέλω. Μακάρι να με είχες απλώς ξεχάσει! Αυτό θέλω να ακούσω τώρα. Μακάρι να μη με είχες καν σκεφτεί! Σώπα…

Κι έπειτα με περισσή ειλικρίνεια και θάρρος, τόλμη και μοναδικό χιούμορ, μου περιγράφεις ένα ένα τα στάδια. Ένα ένα τα λεπτά αγωνίας από την πρώτη διάγνωση, μέχρι τη διαπίστωση ότι ας είναι καλά τα wonder-bra… Πόσο σε θαυμάζω!…

[…]

Τότε μόνο γράφω. Μετά από δυνατές συγκινήσεις.

[…]

Πάνε μέρες που δεν σε έχω δει. Μα είσαι καλά. Σε περιμένω, φίλη μου. Θα γράφω για σένα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow histoires_μinimales on WordPress.com
Αρέσει σε %d bloggers: