αναζητώντας τις χαμένες λέξεις ::

lov

Έχεις χυθεί στην πολυθρόνα με ένα βιβλίο στο χέρι. Πλάι σου η λάμπα χύνει ένα κίτρινο φως ακριβώς στο πορτραίτο σου. Σε κοιτώ κάθε που ψάχνω μια λέξη. Και τη χάνω ξανά.

Κατεβάζεις το βιβλίο. Γέρνεις το κεφάλι προς τα πίσω κι έπειτα το στρέφεις προς το μέρος μου.

– Σε φρικάρει που μεγαλώνουμε;

Πολύ, σου απαντώ και μένουμε έτσι σιωπηλοί. Δεν λες κάτι άλλο. Το βλέμμα σου μένει για λίγο χαμένο να με κοιτά. Δευτερόλεπτα μόνο. Κι έπειτα γεμίζεις το ποτήρι σου με το ελάχιστο κόκκινο κρασί που έχει απομείνει.

Γυρνάς και πάλι προς το μέρος μου και μου χαμογελάς.

– Έχουμε και να μεταφράσουμε, κυρία μου! Μη χαζεύεις…

Σου χαμογελώ και συνεχίζω να ψάχνω τις λέξεις. Κι εσύ ξαναπιάνεις το βιβλίο σου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow histoires_μinimales on WordPress.com
Αρέσει σε %d bloggers: