γαλλική province :: aventure #2

IMG_7889Aéroport Entzheim. Φτάσαμε! Θα τα καταφέρω, σκέφτεσαι, καθώς στέκεσαι μπροστά στην ταινία παραλαβής αποσκευών, παρακαλώντας να έχει φτάσει και η βαλίτσα σου μαζί με σένα! Από τη Βιέννη έφυγες σχεδόν λαθραία και μόνο με ειδική εντολή του πιλότου η βαλίτσα σου ίσως και να έφτανε στο Στρασβούργο – έτσι κατάλαβες, δηλαδή, από τα συμφραζόμενα της εμφανώς εκνευρισμένης με την αργοπορία σου αεροσυνοδού… Κι όμως! Η βαλίτσα σου εμφανίζεται από τις πρώτες και τότε ακριβώς είναι που σκέφτεσαι πως τίποτα άλλο δεν μπορεί να πάει στραβά!…

Παραμένεις ζεν και πολύ γρήγορα εντοπίζεις το σταντ εξυπηρέτησης τουριστών. Τρέχεις με ενθουσιασμό, χαμογελάς στον γλυκανάλατο, εκ πρώτης, κύριο και του ζητάς τις πληροφορίες που χρειάζεσαι – στο περίπου δηλαδή, γιατί έφυγες χωρίς να ξέρεις πού πας – θα το βρω, σκέφτηκες, δε βαριέσαι…

«Bonjour!» – και όλα τα υπόλοιπα en anglais, s’il vouz plait… Παραδόξως, σου χαμογελά κι εκείνος: «Bonjour, madame!» Και λιώνεις… Σημείον έρωτος δεύτερον.

***

Τα γυαλιά ηλίου δεν πρόκειται να βγουν σε όλη τη διαδρομή με το τρένο για τη Σελεστάτ. Κάποια στιγμή θα συμπεράνουμε από τα συμφραζόμενα ότι φτάσαμε στον προορισμό μας και έντρομες θα πεταχτούμε την τελευταία στιγμή από τις θέσεις μας κατευθείαν στην αποβάθρα! Ωραία! Και τώρα; Αν βιαστούμε, προλαβαίνουμε το λεωφορείο για Königsburg… Έχουμε 3 ολόκληρα λεπτά να περάσουμε μέσα από το κτήριο του σταθμού για να βγούμε από την άλλη πλευρά, στον κεντρικό δρόμο, από όπου αναχωρεί το λεωφορείο που χρειαζόμαστε. Τέλεια! Τρέξτε! – Να, μια πόρτα! – Είναι κλειστή αυτή! Συνεχίστε! – Μην αγχώνεστε, προλαβαίνουμε! Με κομμένη την ανάσα κι αφού έχουμε καταφέρει να περάσουμε από την άλλη πλευρά της περίφραξης, διαπιστώνουμε πως, εκτός του ότι η πόρτα που με ταχύτητα φωτός προσπεράσαμε ήταν ορθάνοιχτη, το λεωφορείο μας εγκατέλειψε μισό μέτρο πριν καταφέρουμε να επιβιβαστούμε… Δεν υπάρχει. 974492_10201969132213752_390390275_n

Ας πιούμε τουλάχιστον έναν καφέ… Το επόμενο λεωφορείο αναχωρεί σε μία ώρα. Κάποιο καφέ δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Ο σταθμός θυμίζει κάτι από Λιανοκλάδι και η μοναδική μας επιλογή είναι το βγαλμένο από κακό western καφενείο… Μπαίνουμε και όλα τα βλέμματα στρέφονται πάνω μας. Σκηνικό σίγουρα κιτς και αστεία εκφοβιστικό. Καθόμαστε σε ένα σταντ και μετά από 20 λεπτά καταφέρνουμε να παραγγείλουμε. Όχι, δεν είχε κόσμο. Μετρημένα 10 άτομα, τα υπόλοιπα 7, δηλαδή, πρέπει να ήταν εκεί τις τελευταίες 2 ώρες κι από αυτά, τα 3 πρέπει να ήταν του μαγαζιού. Μάλλον κάνουμε λίγη φασαρία παραπάνω. Τι συζητάμε δεν θυμάμαι. Ή μάλλον μη με ρωτάς. Υποθέσεις, αναλύσεις, ροζ, πολύ ροζ και πολλά γέλια! Τόσα που πάλι καλά σκεφτήκαμε την ώρα 5 μόλις λεπτά πριν χάσουμε και το 2ο λεωφορείο!…

Φιου… Οποία ανακούφισις! Τώρα ξέρουμε πως τουλάχιστον θα φτάσουμε στον προορισμό… Τουλάχιστον! Γιατί άλλαι αι βουλαί της τρανσπορτασιόν…

– Και τι ώρα αναχωρεί το τελευταίο λεωφορείο; – Μην ανησυχείτε καθόλου! Στις 19.30.

Nota bene: Ο παραπάνω σύντομος διάλογος διενεργήθηκε γαλλιστί.

Εντωμεταξύ έχουμε φτάσει στο κάστρο.

2013-07-13-844

Ο πρίγκιπας ειδικά σήμερα απουσιάζει.
Μόνο σήμερα.
Έτσι θα πρέπει να επιστρέψουμε με τα πόδια…

1081965_10201969119613437_2019091590_n

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow histoires_μinimales on WordPress.com
Αρέσει σε %d bloggers: