δυο κοκακόλες κι έξι κούτες ::

Κάνει παραξενιά κι απόψε. Οχτώ ώρες στο γραφείο και τρεις, προς το παρόν, στον καναπέ. Αλλάζεις κάθε τόσο τα κανάλια στην τηλεόραση. Πατάς σχεδόν μηχανικά το κουμπί που τα αλλάζει αυτόματα, σχεδόν αμέτοχος στη διαδικασία επιλογής… Όλα κενά. Πρόγραμμα υπάρχει, βεβαίως, όμως όχι για σένα, όχι για τα γούστα σου και σίγουρα όχι για απόψε. Νιώθεις από ώρα το στομάχι σου βαρύ, μια αίσθηση αηδίας. Ούτε αυτό σε απασχολεί, γιατί και πώς, αλλά έχει αρχίσει να σε ενοχλεί. Διψάς. Δεν έχει αλκοόλ σήμερα – νιώθεις ήδη χαλαρωμένος, δεν το χρειάζεσαι. Η αηδία, όμως, πώς θα φύγει; Μια κοκακόλα ίσως… Σοβαρά τώρα; Κοκακόλα;

«Δεν πίνω κοκακόλα…» σκέφτεσαι, αλλά σ’ αρέσει η ιδέα. Δεν έχεις και άλλες επιλογές. Θυμάσαι  πως κάπου πρέπει να έχουν ξεμείνει και βρίσκεις δύο. Πρωτοφανές πλεόνασμα για κάποιον που δεν πίνει ποτέ κοκακόλα. Ας μην τα συζητάμε όμως. Θέλεις να πιεις κοκακόλα απόψε. Ημερομηνία λήξης; Πριν από μερικούς μήνες…

«Τελικά δεν θα πιω κοκακόλα. Δεν πίνω ποτέ.»

Ξανακλείνεις το ντουλάπι κι ακουμπάς τις κοκακόλες στο τραπέζι – το επόμενο πρωί θα απορήσεις κι εσύ γιατί επιμένεις να μην τις πετάς. Δεν θα σε απασχολήσει περισσότερο. Ετοιμάζεσαι για τη δουλειά. Φεύγοντας, προσπαθείς να αποφύγεις τις κούτες που παραμένουν εδώ και μήνες δίπλα στην πόρτα της κουζίνας. Σε δυσκολεύουν, το αντιλαμβάνεσαι κάθε φορά που σκοντάφτεις πάνω τους. Κλείνεις με δυσκολία την πόρτα και καλείς το ασανσέρ. Έχεις την τσάντα σου στον ώμο, με το ένα χέρι κρατάς μια σακούλα με σκουπίδια, με το άλλο δυο κοκακόλες – στα σκουπίδια κι αυτές.

Φτάνεις στο γραφείο – καλημέρα, κανείς;… Ανοίγεις τον υπολογιστή.Έχουν μαζευτεί emails από μέρες. Θα απαντήσεις αργότερα. Προτού αρχίσουν να φτάνουν οι υπόλοιποι έχεις κάτι άλλο να κάνεις. Σύνταξη μηνύματος.

Θα λείπω το Σάββατο. Μπορείς να έρθεις να πάρεις και τα υπόλοιπα. Το κλειδί άφησέ το στο γνωστό συρτάρι. Καλή σου μέρα.

Αποστολή.

Καλή σου μέρα…

Το ίδιο βράδι θα δεις την αγαπημένη σου ταινία τρώγοντας ποπ-κορν με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Το Σάββατο απλώς θα λείπεις. Από μήνες λείπεις, παραδέξου το.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow histoires_μinimales on WordPress.com
Αρέσει σε %d bloggers: