γαλλική province :: aventure #3

IMG_8187…κι έπειτα η μουσική! Σε κάθε γωνιά κι ένα ακορντεόν να σε ταξιδεύει στις πιο ρομαντικές εικόνες που έπλασες τις στιγμές που η μπαρόκ καθημερινότητά σου έμοιαζε αβάσταχτη… Σημείον έρωτος τρίτον! Αυτή η πόλη σε αγκαλιάζει, σου χαϊδεύει τα μαλλιά κι ο άνεμος ξεσηκώνει άνθη και πεταλούδες να στροβιλίζονται γύρω από speech bubbles που γράφουν: «Σε ερωτεύομαι τώρα!»

***

Ας φύγουμε λίγο νωρίτερα από την καστροπολιτεία, να προλάβουμε να δούμε και το χωριουδάκι κάτω. Μπορούμε να δοκιμάσουμε παραδοσιακή αλσατική κουζίνα της υπαίθρου και να περπατήσουμε στα γραφικά δρομάκια! Μα βέβαια, η ώρα είναι μόλις τρεις κι ως τις επτά και μισή που αναχωρεί το τελευταίο λεωφορείο από το κάστρο – άρα μπορούμε να το προλάβουμε χαλαρά λίγο αργότερα από το κέντρο του χωριού – έχουμε ένα ολόκληρο απόγευμα στη διάθεσή μας…

Επιβιβαζόμαστε με άνεση στο πρώτο λεωφορείο που περιμένει στη στάση και η οδηγός επιβεβαιώνει την ώρα αναχώρησης 19.30 – ή έτσι θέλουμε να πιστεύουμε! Αποβιβαζόμαστε με την ίδια άνεση στην πρώτη στάση στην είσοδο του χωριού – έχουμε αποφασίσει ότι δεν θα παρακολουθήσουμε κυνήγι γερακιού ούτε θα αναζητήσουμε ζωηρές μαϊμούδες στο δάσος, πεινάμε, άλλωστε, από ώρα και κατευθυνόμαστε ενστικτωδώς προς αναζήτηση τροφής! Το ένστικτό μας, ωστόσο, μάς προδίδει πολλάκις μέχρι να επιστρέψουμε στο πρώτο εστιατόριο που απορρίψαμε και το οποίο σερβίρει αποκλειστικά γκουρμέ ιταλοειδείς λιχουδιές – λιχουδιές, ok… Κάτι φάγαμε πάντως… Και μιλήσαμε… Και γελάσαμε… Και ξαναμιλήσαμε… Και δεν θέλαμε να φύγουμε προτού βεβαιωθούμε ότι θα εξαντλήσουμε το χρονικό όριο που μάς επιτρέπει το τελευταίο λεωφορείο.

Ώσπου αποφασίζουμε να περιπλανηθούμε ακόμη λίγο στο χωριό και να κατευθυνθούμε προς τη στάση αναχώρησης, με βήμα χαλαρό, αποκλειστικά τουριστικό, με χαριτωμένα σχόλια, γελάκια και όλα τα σχετικά που προμηνύει η νηνεμία πριν την τρικυμία.1148317_10201969113733290_565492834_n

Τα μικρά γραφικά σπιτάκια με τα σκαλιστά παραθυρόφυλλα γεμίζουν μικροκάρτες κινητών και φωτογραφικών, γεμίζουν και τη φαντασία μας με ακόμη πιο ρομαντικές εικόνες! Πόσο χρώμα, πόση μουσική και πόση τρέλα να χωρέσει ακόμη ένα απόγευμα; Λίγη ακόμη ίσως…

Να και η στάση! Σε λίγο περνάει το προτελευταίο λεωφορείο. Ας το πάρουμε, να είμαστε λίγο νωρίτερα στο Στρασβούργο. Σήμερα έχει πανηγυράκια στις γειτονιές, θα ήταν ωραίο να προλάβουμε να χαζέψουμε λίγο… Όμως γιατί δεν περιμένει κανείς άλλος στη στάση; Ίσως δεν είναι η σωστή. Παρακάτω είναι το tourust info point, ας ρωτήσουμε εκεί.

Σε αλλη περίπτωση θα αισθανόμασταν πολύ περήφανες για την πρόοδό μας στη γαλλική, όμως αυτή τη φορά κάτι ταράζει την αυτογνωσία μας!

– En anglais aussi, s’ il vouz plait!
– Don’t you have a car?

Αν είχαμε, δεν θα ήμασταν εδώ να ψάχνουμε στάσεις και λεωφορεία, γλυκιά μου!

– Well, ok, it’s not that far. You can walk. It’s about 16 km. Like one hour, let’s say…

Κι αν δεν θέλουμε να χάσουμε και το τρένο από τη Σελεστάτ για το Στρασβούργο, το οποίο οριακά το προλαβαίνουμε, αν αρχίσουμε να περπατάμε από τώρα (!), πρέπει όντως να ξεκινήσουμε τ ώ ρ α !

1167956_569533746437545_1100739519_n

Ο δρόμος επαρχιακός, στενός – όχι, λακούβες δεν είχε, καλοστρωμένος γενικά – διασχίζει αλσατικούς αμπελώνες και λειβάδια ατελείωτα… Κι εμείς εκεί, στη μέση του γαλλικού πουθενά, να οραματιζόμαστε την κυρά των αμπελιών, καθώς συνομιλούμε με τη Λώρα Ινγκλς.

Καταγγέλλω τους αστυνομικάριους που μας προσπέρασαν χαιρετώντας μας με νάζι, ενώ ικετεύαμε να σταματήσουν. Τους υπόλοιπους αλσατούς χωρικούς απλώς δεν θα τους σχολιάσω. Να ήμασταν στην Ελλάδα, θα μας παρακαλούσανε κομβόι!… Αλλά δεν πτοούμεθα! Λώρα Ινκγλς, here we come!

Και να μια φωογραφία στον αμπελώνα, να κι άλλη μια στον αχλαδώνα, οπ! κι ένας ποδηλάτης από εδώ, πρόσεχε το χαντάκι από την άλλη!… Πόσα χιλιόμετρα να κάναμε υπό την απειλή διακτινιζόμενων citroen; Δεν υπάρχει ελπίδα καμιά, αδελφές μου… Αναμένεται συνάντηση με τον Πεπέ Λε Πιου, να είστε σίγουρες!

Στο βάθος διακρίνουμε ανθρώπινη ύπαρξη! Δυο! Εμφανίζονται κατά συρροή! Και η ελπίδα τρόπον τινά επανέρχεται…

– Παρντόν, μαντάμ! Έχουμε χαθεί…
– Λυπάμαι, αλλά δεν έχω χώρο στο αυτοκίνητο!…

Να καταρρεύσω τώρα ή σε λίγο;

– …Όμως έχει σίγουρα η αδελφή μου!

Με συνοπτικές διαδικασίες βρεθήκαμε σε ένα άγνωστο πολυμορφικό renault να προσπαθούμε να εξηγήσουμε από πού έρχεσαι… και στην κορφή κανέλα! Στα τελευταία λεπτά της διαδρομής διαπιστώσαμε πως μας ενώνει η γερμανική γλώσσα – σπασμένη αλσατική, σπασμένη βιεννέζικη, αλλά δεν βαριέσαι… Κουβέντα να γίνεται!

Φτάσαμε στον σταθμό της Σελεστάτ σώες και αβλαβείς, με την αγωνία να έχει κάνει χώρο – άπλα – στο γέλιο, τον αυτοσαρκασμό και την επιθυμία για άμεση επανάληψη των ευτράπελων!…

Το Στρασβούργο – πλατεία Κλεμπέρ – επισφραγίζει τον σουρρεαλισμό της ημέρας… Τρεις Ινδιάνοι δίνουν παράσταση με παραδοσιακή μουσική από τη μακρινή πατρίδα τους, ενώ ένα φουσκωτό ανδρικό μόριο χορεύει γύρω τους σε ρυθμό ρέγκε. Για λόγους ανωτέρας ηθικής η φωτογραφία παραλείπεται.

Και η περιπέτεια συνεχίζεται. Μήνες αργότερα, χαμένες κάπου στην ελληνική επαρχία, γελάμε α λα φρανσέ και περιμένουμε ακόμα το επόμενο λεωφορείο!… Μη σκας, δεν θα έρθει, προχώρα!

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow histoires_μinimales on WordPress.com
Αρέσει σε %d bloggers: