valentine, not ::

το παρόν άρθρο θα μπορούσε να φέρει τον τίτλο
αδιάφορες παρατηρήσεις στον απόηχο του αγίου βαλεντίνου ή αδιαφορίας το εγκώμιον γενικώς και αορίστως.
επιλέγεται ωστόσο, απλώς, απλά κι απέριττα,
μια πιο εντυπωσιακή μεταγραφή
της κοινότυπης και εκλαϊκευμένης, κατά τα άλλα, φράσης:
«ευχαριστώ, δεν θα πάρω».

όσο πλησιάζει, σαν θεοφάνεια, η μέρα του, θεριεύει ο βαλεντίνος και σία όμικρον έψιλον, φουντώνει κι η αγωνία σου αν προλάβεις να βρεις την τέλεια κάρτα, το τέλειο δαχτυλίδι, το τέλειο σέξι εσώρουχο, το τέλειο μπαράκι ή ρεστοράν και γενικά το τέλειο που δεν σε προβλημάτισε στο ελάχιστο τον τελευταίο έναν ολόκληρο χρόνο, ως τον προηγούμενο βαλεντίνο – βοήθειά σου και τρομάρα σου!

τα παραπάνω, βεβαίως, ισχύουν μόνο για την περίπτωση που είσαι «ταιριασμένος» με ένα ταίρι ταιριαστό ή και αταίριαστο – μικρή η σημασία. γιατί, αν είσαι σίνγκλ, έχεις κι ένα επιπρόσθετο to do να τσεκάρεις στο «εγνοιολόγιό» σου, να ζευγαρώσεις για χάρη της ημέρας, έτσι, να μη σε πουν και ντεμοντέ!

IMG_20140216_170444πριν αριβάρει λοιπόν ο ρωμαίος βαλεντίνος σαν άλλος σεξπιρικός λόβερ, κατακλυζόμεθα από βαρυσήμαντες δηλώσεις για την έλευσή του, για τον επικείμενο εορτασμό της ερωτικής ονομαστικής του εορτής, πληροφορούμαστε κάθε λογής φαντασιώσεις κι ενημερωνόμαστε για τα must have, must do, must eat, must drink, must visit της μέρας, σαν να είναι η τελευταία μας στον μάταιο τούτο κόσμο – που, δεν βλέπεις ότι κάθε μέρα είναι έρωτας; απορώ…

αριβάρει, λοιπόν, αναπόφευκτα. εκείνη τη μέρα σιωπή, και την επόμενη ακριβώς, σαν να μην έγινε τίποτα ποτέ… η αναίρεση του πολυπόθητου της έλευσης… πού πήγαν όλοι οι λόβερς; αναπόφευκτα ανακαλώ εκείνο το και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού από άλλο δράμα βέβαια, αλλά το κόνσεπτ παραμένει ίδιο, ενώ οι πιστοί διασκορπίζονται ανέμελοι κι αδιάφοροι, μην έχοντας αντιληφθεί ότι η «γιορτή» δεν τελείωσε, όμως βρίσκεται σε εξέλιξη, για την ακρίβεια τώρα ξεκινάει… κι εξελίσσεται, γενικώς.

όμως, γιατί δεν μαθαίνουμε ποτέ πώς τελικά πέρασες αυτή τη μέρα που τόσο πολύ περίμενες, τόσο διαφήμισες, τραγούδησες, ονειροπόλησες, φαντασιώθηκες και νοστάλγησες, ακόμη; γιατί δεν μοιράζεσαι μαζί μας την προσχεδιασμένη τελειότητα που εφάρμοσες; πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να περιγράψεις την τέλεια τούρτα που φαγώθηκε σε λίγα λεπτά ή το τέλειο μπαράκι που  φλέρταρες τον τέλειο στόχο του έρωτά σου; ευκολάκι…

εγώ, για παράδειγμα, αρχικά φλέρταρα με τα πιο νόστιμα μακαρόν που ανακάλυψα τελευταία κι έπειτα παρέλαβα τα τελευταία βιβλία που σώζουν την εργασία μου περί εθισμών (παντός τύπου)… επισκέφτηκα επιτέλους τον Άρη και η κουβέντα με την κυρία Γιάννα που μας υποδέχτηκε με τόση χαρά, με γέμισε αγάπη – σίγουρα μέχρι και την επόμενη ημέρα του Αγίου! έπειτα, για τη βραδιά, διάλεξα κάτι μινιμάλ. λιτλ μπλακ με πέρλες λευκές, μαλλιά ψηλά και κόκκινο κραγιόν – για λίγο. η ορχιδέα που μου κρατά συντροφιά τους τελευταίους μήνες ζητά λίγο νερό κι έπειτα τρέχω να προλάβω το ραντεβού. ακούω μπραμς όλη μέρα… το πρόγραμμα του ραδιοφώνου ξεπερνά την αισθητική μου.

εσύ μπορείς να περιγράψεις την τέλεια ματιά; την τέλεια κουβέντα; την τέλεια αγκαλιά και την τέλεια βόλτα με φόρμες στο τετράγωνο της γειτονιάς; πώς να περιγραφούν αυτά με λιγότερα από ένα γλυκό χαμόγελο; να, σαν αυτό που σου’ ρχεται τώρα… ό,τι ζεις και σε φτάνει στο ζενίθ, ό,τι γεύεσαι, μυρίζεις, ακούς ή αγγίζεις και σε φέρνει για μια στιγμή έστω κοντά στην τελειότητα που πασχίζεις να δημιουργήσεις με τόσες κάρτες, λουλούδια, γλυκά, σεντόνια, πετσέτες και παπλώματα, πώς να περιγραφούν με λέξεις; άλλωστε, λένε επίσης πως ο έρωτας, όταν κοινοποιείται, χάνεται…

πώς πέρασα στο ραντεβού; ούτε κουβέντα.

η πιο ερωτική στιγμή της βραδιάς ήταν τα πολύχρωμα δαχτυλίδια που έζωναν το φεγγάρι. για κάποιον λόγο τα χρώματα γίνονται πιο έντονα στο παγωμένο μαύρο φόντο του ουρανού. κι ένα ζευγάρι που γελούσε, εκεί από κάτω.

να ερωτεύεσαι απλώς, κάθε μέρα, με την κάθε μέρα και μην τολμήσεις να το αναβάλεις για κανέναν βαλεντίνο. τον αέρα και το φως, τα ξεραμένα κίτρινα φύλλα που ικετεύουν την άνοιξη και τους περαστικούς που δεν τους ξέρεις κι όμως έρχεστε κάθε μέρα τόσο κοντά. ερωτεύσου απλώς και αντικατάστησε την τελειότητα με το ρομαντικό. ρομαντικό δεν είναι πάντα το ροζ – σχεδόν ποτέ δεν είναι, δηλαδή. ρομαντικό είναι αποδοχή της πρόκλησης να νιώσεις, κόντρα σε κάθε λογική, με ελευθερία και με πάθος, με τρέλα που καταργεί όρια και περιθώρια και ο μοναδικός ορίζοντας είναι αυτός των προσδοκιών…

add life to life!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow histoires_μinimales on WordPress.com
Αρέσει σε %d bloggers: