πες μου τι διαβάζεις και φεύγω ::

trikimiaτα βιβλία θα είναι στοιβαγμένα μπροστά στο τζάμι της βιτρίνας έτσι που σχεδόν δεν θα φαίνεται το εσωτερικό. δεν είναι δυνατό να αντισταθώ στον πειρασμό του μυστηρίου. μπαίνοντας, η μυρωδιά του χαρτιού με καθηλώνει, ενώ χαζεύω από τα χρώματα που με μαγνητίζουν σαν καλειδοσκόπιο περιστρεφόμενο… η γλυκιά κυρία με τα λευκά μαλλιά και τα στρογγυλά γυαλάκια που κάθεται στο ταμείο και πλέκει με μία μόνο βελόνα κάτι σαν κουβερλί, με καλημερίζει με χαμόγελο και ξαφνικά νιώθω πως θέλω να κυλιστώ στα χαλιά με τα ελισαβετιανά σχέδια που καλύπτουν το φθαρμένο από αιώνες ξύλινο πάτωμα. προσπαθώ να κάνω νέες «γνωριμίες», αδημονώ να εντοπίσω οικείους. το βλέμμα μου αιχμαλωτίζει ο Έλιοτ. κάνω να φτάσω την έρημη χώρα και, πάνω που αγγίζω τον τόμο, μια λεπτή φωνή που αρθρώνει σε άψογη λονδρέζικη προφορά με ξαφνιάζει:

– You like the moderns, young lady?
– Οh, yes, madame… Or kind of…
– Kind of what, young lady?
– Well, I have studied Pindar…
– The most modern of all then…

κι όπως ξαφνικά εμφανίστηκε, το ίδιο ξαφνικά επιστρέφει στην αρχική της θέση. ήρθε να με ελέγξει; σκέφτηκα… απ’ την άλλη αναλογίστηκα τη δική μου διαστροφή να αναζητώ και να κρυφοκοιτώ τα αναγνώσματα του καθενός και ανακουφίστηκα. ίσως αποζητά κι εκείνη αυτή τη γλυκιά ηδονή να μαθαίνει διαρκώς τι διαβάζει ο καθένας! πόσο συνωμοτική αυτή η λαθραία αναζήτηση… λίγο προτού φύγω από τη Βιέννη, για παράδειγμα, έμαθα ηθελημένα τυχαία πως οι φίλοι μου διαβάζουν Ράσελ. Μπέρτραντ Ράσελ, Βρετανός μαθηματικός και φιλόσοφος. τώρα που το ξανασκέφτομαι, μου ήρθε μια ιδέα…

διαλέγω έναν τίτλο που πιστεύω πως θα σου αρέσει και με τον Έλιοτ κι έναν Pound ανά χείρας κατευθύνομαι προς το ταμείο. η κυρία ευγενέστατη σε όλη τη διάρκεια της συναλλαγής απλώς χαμογελά και ανοιγοκλείνει παιχνιδιάρικα τα μάτια της.

– Have a nice day, madame!
– You too, young lady…

μα πριν από όλα, ανοίγει το συρτάρι και βγάζει μια κασετίνα. μου θυμίζει τη μπιζουτιέρα της γιαγιάς που ήθελα να παίζω κάθε σάββατο… εκείνη τώρα βγάζει και μου χαρίζει μια κάρτα. λίγο καιρό αργότερα της γράφω μια κάρτα κι εγώ από τη βιέννη. η δική της δεν έγραφε κάτι, μόνο ένα τοπίο είχε επάνω. τρικυμισμένη θάλασσα και κύματα να σκάνε σε βράχια. κάπου στην άκρη αριστερα στο βάθος φαίνεται ένας φάρος. – κάτι τέτοιο να ‘βλεπε κι ο Σέξπιρ σαν έγραφε την τρικυμία του;

λίγο αργότερα κάθομαι σε ένα μικρό καφέ σε μια γειτονιά που βρέθηκα τυχαία. σπίτια χαμηλά, καθένα κι άλλο χρώμα. ακούω μια μουσική που κάτι μου θυμίζει και για κάποιον λόγο νιώθω πολύ ευχάριστα. γράφω μια αφιέρωση στο βιβλίο που αγόρασα για σένα:

All movements go too far.

θα περιμένω να μου πεις αν σου αρέσει. σε έναν μήνα θα είμαι πάλι στη βιέννη. μέχρι να μετακινηθώ ξανά. μακριά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow histoires_μinimales on WordPress.com
Αρέσει σε %d bloggers: