αιωνιότητα τετάρτη, μείον τέσσερα λεπτά ::

mylhouse

mulhouse, 19.07.013

« επιμένεις ότι δεν θέλεις να με δεις; » μήνυμα εστάλη. επόμενος σταθμός μυλούζ. ελήφθη. λύνω τα μαλλιά μου, τα ξαναφτιάχνω, προσπαθώ να βολευτώ στο κάθισμα. πόσο κρύο κάνει εδώ μέσα. και το ερκοντίσιον, ανυπόφορο, ερεθίζει την αλλεργία μου. υποφέρω. όμως πρέπει να ξαναφτιάξω τα μαλλιά μου, δεν μου αρέσουν…

ταξιδεύω δυο ώρες τώρα, σε περιμένω τρεις αιωνιότητες, την τέταρτη θέλω να την περάσουμε μαζί. γι’ αυτό τολμάω. θα ‘ναι που δεν είναι καλό το σήμα, και δεν παίρνω απάντηση. μα ναι, αυτό είναι. μοιάζει ή είναι πάντα τόσο άδεια η ντιζόν; σε λίγο φτάνω… τα μαλλιά μου να φτιάξω! 

« είμαι εδώ! παίρνω καφέ και για σένα. [χαμόγελο, εμότικον, ζωγραφιστό, -πρώτη φορά σε φοβάμαι] » 

και περιμένω στο καφέ με τον καφέ σου. θα σου αρέσει άραγε η κοτσίδα μου ή να τα αφήσω κάτω; οι ώρες περνούν, τα μάτια μου σχεδόν κλείνουν, νιώθω αμηχανία κι ανασφάλεια, φόβο και θλίψη. γιατί δεν θέλεις να με δεις; μονάχα να με δεις… δεν δέχομαι να μείνω μόνη, ούτε αλλού, σε αυτή την πόλη που κι εσύ κοιμάσαι μόνος. και πώς τολμάς να με αφήνεις μόνη, άλλωστε;

οι ώρες περνούν. και τελειώνουνε καθώς περνάνε. και τότε ξεκινώ να γράφω. με ενοχλούνε τα μαλλιά λυτά. τα ξαναπιάνω. κι έτσι θα σου αρέσουνε. σκοτείνιασε. κι εγώ. δεν έχω χρόνο για άλλες λέξεις. κι έπειτα, γράφοντας, σκέφτομαι πως και αυτές οι λίγες θα χαθούν. και η σιωπή; η απουσία; είναι κι αυτό μια απάντηση; σου απαντώ κι εγώ, λοιπόν.

« pardonnez-moi, mais j’ai trouvé ça par hasard. ça semble appartenir à un certain márcou… il y-a un numéro de téléphone dessus… je voudrais un billet de train pour toulouse le plus rapidement possible. »* ξέχασα να σου πω, μιλώ και γαλλικά τώρα, για σένα. « écoutez, il-y-a un train qui part dans quatre minutes, si vous vous dépêchez, vous pouvez réussir à le prendre! »** για να μπορώ να διαπραγματεύομαι στα εκδοτήρια.

αγοράζω το εισιτήριο της φυγής -της δικής μου, από σένα, φαντάσου- και τρέχω. εύχομαι να προλάβεις. πρώτο λεπτό. αχ, κάτι να γινότανε, να με προλάβεις. να σκόνταφτα, να έπεφτε η τσάντα μου, να ερχόσουνα, απλώς, νωρίτερα, να έχανα το τρένο. με προλαβαίνεις, άραγε; δεν έχεις ξεκινήσει καν… λεπτό μηδενικό ακριβώς κι ένας αιώνας χαμένος.

κλείνω τα μάτια, μόλις κάθομαι, και ονειρεύομαι να φτάνεις στον σταθμό. σχεδόν σε βλέπω. παίρνεις τον φάκελο και απορείς. σαστίζει και η ευγενική κυρία. θυμώνεις και απορείς. κι εγώ απορώ τι ψάχνεις. οι λέξεις έγιναν «γαμώτο», δεν διαβάζονται. σκληρό. και, γράφοντας, μάλλον δεν έμενε να πούμε κάτι άλλο. ένα χαρτί λευκό και λίγη ζάχαρη για τον καφέ σου. έχω φύγει. μην απορείς. και μην θυμώνεις. η φρανκφούρτη θα με κρατάει πάντα μακριά και πάντα εσύ θα ξεμακραίνεις, ασυνάρτητα, ως τη μέκκα.

[οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις
είναι μοιραία ηθελημένη]

musée des beaux-arts @ lyon, 21.07.013

[με αφορμή το πρότζεκτ
tesseralepta.wordpress.com
|| merci à marion pillé pour son aide en français]

* « με συγχωρείτε, αλλά βρήκα τυχαία αυτό. πιθανότατα ανήκει σε κάποιον κύριο… μάρκου… ορίστε, υπάρχει και τηλέφωνο… λοιπόν, θα ήθελα ένα εισιτήριο για το τρένο που φεύγει το συντομότερο για τουλούζη. »

** « κοιτάξτε, αν κάνετε γρήγορα, μπορείτε να προλάβετε το τρένο που φεύγει σε τέσσερα λεπτά. »

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow histoires_μinimales on WordPress.com
Αρέσει σε %d bloggers: