à propos όχι :: νηπιακαί πολιτικαί απορίαι

« αλίκη, τι είναι κομμουνισμός; »

η αλίκη είχε ήδη αποκοιμηθεί. το επόμενο πρωί έπρεπε να τρέξουμε να πάρουμε δώρα για όλους! πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν στην αθήνα, κόσμος πολύς, δώρα για όλους, τρέξιμο. την ξέχασα τη λέξη γρήγορα, είχα και άλλες έγνοιες, άλλωστε. να μάθω, καταρχάς, να ζω χωρίς τον παππού. το πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν στην αθήνα δεν ήταν αρκετό να ξεχαστώ.

χρόνια αργότερα, η αλίκη μού θυμίζει την παιδική απορία, γελώντας:

« θέλεις ακόμα να σου πω για τον κομμουνισμό; »

γελώ κι εγώ. στο μεταξύ, κατάλαβα. ανύπαρκτος και δεν ορίζεται, αλλά ορίζει άλλως πώς την υπερρομαντική αηδία που στοιχειώνει την κούτρα μου. ακριβώς όπως και ο παππούς, ακόμη. δεν χρειάζεται, αλίκη να μου εξηγήσεις τίποτα. το είχε κάνει επιμελώς ήδη εκείνος –άλλως πως– και πλέον ξέρω. όμως, αλίκη, τι είναι διχασμός; αυτό νομίζω πως το ξέχασε… ή ήμουνα πολύ μικρή ακόμα.

αλίκη μού μίλησε, εντωμεταξύ, για τόσα άλλα
– για όλα αυτά και άλλα τόσα, αλίκη, σ’ αγαπώ.]

2014-08-10 07.32.22

καλάβρυτα, 10.08.014

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow histoires_μinimales on WordPress.com
Αρέσει σε %d bloggers: