θυμάσαι αλίκη :: προβολές γενεθλίων

Foto am 03.12.15 um 15.47 (1)

[βόννη @ landes- & universitätsbibliothek, 03.12.015]

[…]

μόλις είχα κλείσει τα είκοσι -θυμάσαι, αλίκη;- κι εσύ με ρώτησες πώς με φαντάζομαι στα είκοσι οκτώ… σίγουρα θα σου απάντησα »μα, με τον γιώργο, φυσικά, την ιωάννα μας, με φόρεμα λευκό, το σπίτι στην ερμούπολη, γραφείο στου ζωγράφου και άλλα…«

σήμερα έγινα τριάντα, αλίκη. δεν μένω πια εκεί που με άφησες, το φόρεμα είναι κόκκινο, και το γραφείο μου δίπλα στον ρήνο. ξέρεις, δεν μένω μόνη μου, αλίκη, μα η ιωάννα με τον γιώργο έφυγαν. όχι μαζί, κι ούτε πιστεύω ότι συναντιούνται. μου λείπουνε καμιά φορά. όταν οι ώρες στο γραφείο αντί για τα λεπτά ακριβώς σημαίνουν τύψεις. όχι για εκείνο που δεν έγινα, όμως γι’ αυτό που άργησα να ξορκίσω.

[…]

η ευτυχία μου μετριέται σήμερα σε αναγνώσεις. από το άλφα ως το ωμέγα, που από το μηδέν κατάφεραν οι μαθητές μου. έχω τριάντα σήμερα, αλίκη. φίλους έχω λιγότερους, μα λέω »ευτυχώς«, γιατί θυμάμαι τα ονόματα, και έχω χρόνο να τους συναντήσω -ας είναι μέσω ίντερνετ, μπορώ τουλάχιστον να τους μιλώ, να μου μιλούν, να συνεχίζουμε πορεία κοινή, και πάλι τόσο άλλη. 

[…]

ο γιάννης πια δεν με επισκέπτεται, τού φτιάχνω όμως έναν καφέ καμιά φορά, του δείχνω πόσο προχωράει το βιβλίο μου, μού λέει ότι μ’ αγαπάει, και ξαναφεύγει. κάποιες φορές ξυπνάω νωρίτερα, άλλες πάλι τον αποχαιρετώ ευλαβικά και ώριμα, σε ανάμνηση του τελευταίου ασπασμού, χωρίς το εφηβικό μου δράμα. ποιος άφησε απ’ τους δυο μας ποιον, αλήθεια, αλίκη;

[…]

ρωτάς πού θα ήθελα να ζω. όπου χτυπά η καρδιά, σου ξαναλέω. κι αν με ρωτάς αν θέλω να γυρίσω, αναρωτιέμαι πώς να φτάσω πού. πού βρίσκεται το σπίτι μας, αλίκη;

[…]

από τον χρόνο που έφυγε, που φτάνει και περνάει, τι κρατώ; μεγάλο πράγμα η συνέπεια, αλίκη. καμιά σιωπή δεν δίνει την απάντηση, και ο φόβος της αγάπης, όπου η αγάπη αντικείμενο, τόσο φτηνός… ως υποκείμενο, απλώς δεν στέκει. φόβος κι αγάπη, γενικώς, σχήμα παράδοξον. κι ο έρωτας… αυτός μόνον για τους γενναίους στέκει, αλίκη, και για όσους θα έχουν πάντα στις ατζέντες τους μια ενότητα ολόκληρη για εκείνον -κανένα σλοτ ή σφήνα ή τυχαιότητα δεν γίνονται δεκτά. και γενικώς, κρατάω αποστάσεις πια, αλίκη.

[…]

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow histoires_μinimales on WordPress.com
Αρέσει σε %d bloggers: