Δεύτερη γραφή || Second draft (by Κούλα Αδαλόγλου)

My beloved Ulysses,
I am writing on the laptop you bought me.
You slink, you miss no chance.
Yet
you were here, when the storm broke out.
My crooked body you adored
my surrealistic figure you kissed
remarkably you conserved the desire.

For this I forgive you.
Deep gratitude I owe.

(This room got uncomfortable.
I don’t know if I’ll send the e-mail.)

[german history museum @ bonn, 29.11.015]

Αγαπημένε μου Οδυσσέα,
γράφω στο λάπτοπ που μου πήρες.
Ξεγλιστράς, δεν χάνεις ευκαιρία.
Όμως
ήσουν εδώ σαν ξέσπασε η μπόρα.
Το τεθλασμένο σώμα μου το λάτρεψες
τη σουρεαλιστική μορφή μου ασπάστηκες
αξιέπαινα συντήρησες τον πόθο.

Γι’ αυτό σε συγχωρώ.
Βαθιά χρωστώ ευγνωμοσύνη.

(Έγινε άβολος αυτός ο χώρος.
Δεν ξέρω αν θα στείλω το e-mail.)

***

read also:
Πρώτη γραφή || First draft

Koula ADALOGLOU,
«Δεύτερη γραφή» [«Second draft» transl. Penelope KOLOVOU, ]
in ::
Koula Adaloglou, Οδυσσέας τρόπον τινά, Σαιξπηρικόν, Thessaloniki 2013

***

[ many thanks : to Dr. Koula Adaloglou for the copyright ]

κενότητος αδεία ποιητική ::

picture of the day(ς)

20150830_222618

βυξέλλες, 03.06.015

είναι καμιά φορά το μέσα που ζητά
το κενό
να γεμίσει

[στη Φ.]

μαύρος κύκνος :: rara avis

rara avis in terris nigroque simillima cycno
juvenalis «saturae»

20150712_223412 20150712_223502

κουκουναριές @ σκιάθος, 12.07.015

το απίθανο και το αδύνατο να αποζητάς. γιατί και το αναμενόμενο, καμιά φορά, δεν το αντέχεις. αναρωτήθηκες ποτέ ποιος ήταν, άραγε, ο μαύρος κύκνος στη ζωή σου; να τον ακολουθήσεις στην εξτρεμοχώρα, αν σε καλεί, μα να έχεις το μυαλό σου στο αμετάκλητο.

let’s be wiertz :: together

place raymond blyckaerts @ bruxelles, 25.07.015

place raymond blyckaerts @ bruxelles, 25.07.015

c’est pas grave d’être wiertz… aussi non weirds!

i pass by this monument every almost second day, but today it was the first time to spend a few seconds and read the inscription i noticed: WIERTZ. and oops! my flemish friendly german accent could not help pronouncing it the weird way. who are you, mr weird, anyway?

well, antoine joseph wiertz was a belgian artist, whose masterpieces are exposed in musée wiertz that used to be his family house in ixelles, only a few steps far from this very blyckaerts square. now that i already know my next best culture stop in brussels, i may well reflect on weirdness once again… the one i own, the one i’ve lost, the one i long for. no matter how hard it is to discern the fine line between a genuine weirdo and a simply jerk, give it a try to find out your other half, re-defining being weird as being unique, in a way that only this one can tell.

set fire to (politically) correct routine and let’s be weird together.

citation:

– give me a reason you fell for me once.
– maybe because you are weird.
– why did you ran away?
– maybe i was not weird enough for you.

end of citation.

εαυτώ απατώμενος ::

θαύμασες τα λουλούδια μες στο βάζο
κι ευθύς αφέθηκες λέγοντας ναι
– στην αυταπάτη

υπό βροχή ::

IMG_4769

βρυξέλλες, 3.3.015

δεν πέφτει πάντα κάθετα η βροχή
και οι δρόμοι δεν τραβάνε πάντα ευθεία.
εκτός από το μαύρο, το λευκό, το κόκκινο,
υπάρχει και το γκρι·
πόση αδικία
για ένα χρώμα

***

σαν διαμαντάκια οι άνθρωποι,
με κόπο εξορυγμένοι
κι έξω ριγμένοι,
από και σε ζωή·
περιφέρονται ή κατευθύνονται
[κι ο οδυσσέας;]
κρατούνε τις ομπρέλες τους
με χρώματα,
με σχέδια πολλά·
πόση αδικία
για μια στάλα

truth me if you dare ::

ο μαγικός ρεαλισμός που υποσχέθηκε το 2014 μάς άφησε νωρίς. η φαντασία υποχώρησε σχεδόν αμαχητί στην πραγματικότητα, το απίθανο κι εκπληκτικό αλώθηκε από το τετριμμένο και, σύντομα, αναδύθηκαν, αντί για πλοιάρια με πορφυρά πανιά, ορίζοντες και περιθώρια, που μόνο μες σε γλυκιά μέθη αποκηρύσσουμε, ενώ νηφάλιοι σχεδόν τα προκαλούμε. κι έπειτα, ποιος να βαδίσει με δεδομένα τα όρια και ποιος να αντέξει τα ανισόρροπα γιατί;

στην εκπνοή του 2014, κάναμε τις πιο όμορφες κουβέντες. παραμένουμε ρομαντικοί – αθεράπευτα – και λίγο πριν την αυγή της νέας χρονιάς ορίζουμε την αισθητική της – αυτή που επιτρέπουμε να μας ορίζει – δίνοντας στον επαναστάτη εαυτό μας την ευκαιρία του – σε στιλ πιο φαντεζί – να συμπληρώσει τη λίστα με τα δώρα της πρωτοχρονιάς…

[…]

η ώρα, οι μέρες, οι μήνες περνούν κι αγωνιάς, χαζεύεις τα κουτιά κάτω απ’ το δέντρο, εντυπωσιακά περιτυλίγματα – πάντα σου άρεσε να κλέβεις εντυπώσεις – κορδέλες απαστράπτουσες – θαυμάζεις τη λάμψη, ακόμη κι όταν σε εμποδίζει να δεις καθαρά στο βάθος – το δικό σου, το δικό μου – αγωνιάς να ανοίξεις το δικό σου πακέτο κι έπειτα να μου χαρίσεις ακόμη κάτι να γυαλίζει.

φέτος, όμως, δεν σου έχω πάρει τίποτα. θα ‘θελες να ανταλλάξουμε αντί για δώρα αλήθειες;

τα πράγματα είναι πιο απλά κι έτσι τα θέλω τώρα. απλά, ανθρώπινα. για την απλότητα, βάζω μπροστά την αλήθεια. τη νέα χρονιά δεν θα ανεχτώ να μάθω τι «δεν θέλω», θα απαιτώ το «θέλω» και το «εδώ». και μόνον τότε θα έχω και το δικαίωμα να σε εμπλέξω: όταν αποφανθώ. ως τότε, θα είναι τουλάχιστον χυδαίο το αναλώσιμο «ήξεις αφήξεις».

τολμάς να βγάλεις μια αλήθεια από το αμπαλάζ; λάμπει κι αυτή, ίσως πιο δυνατά απ’ τα ζβαρόφσκι. δεν τα θέλω.
σε θέλω. βαριέμαι. ασφυκτιώ. μου λείπεις. ευχαριστώ. χαίρομαι. σ’ αγαπώ. λυπάμαι. φεύγω.

φέτος δεν σου έχω πάρει τίποτα. τα θέλω όλα απλά. εικασίες κι απεικάσματα, υποθέσεις και υποθήκες ντυμένα με κορδέλες εξοβελίζονται από τη  νέα (πρωτο)χρονιά. πέρυσι ανταλλάξαμε κορμί και μοναξιά. φέτος ας ανταλλάξουμε μόνο αλήθειες. θέλεις;

[…]

Καλή χρονιά, ένα φιλί και μια αλήθεια. ❤

 

 

 

 

2014 + 12 μικρές μαθητείες

Προτού σου ευχηθώ καλή χρονιά, θα ‘θελα να σου πω τι μου έμαθε ο χρόνος που μας φεύγει:

  1. η επανάσταση κρατάει ως τις 22.οο και η περιπέτεια κάποτε τελειώνει
  2. να μην θυμώνω. να σε δικαιολογώ, να εξηγώ και να αποδέχομαι τη λογική σου – χωρίς, όμως, πάντα να συμφωνώ
  3. να σε διαβάζω σε όσα δεν γράφεις. να σε ακούω σε όσα δεν λες – απλώς το έμαθα και σε κακοέμαθα
  4. να δίνω, να μην δίνομαι. τα σαρκοβόρα βλέμματα να τα αποφεύγω
  5. να λέω ναι, σε όλα όσα θα ‘θελα, και να τηρώ το όχι
  6. οι άνθρωποι δεν διεκδικούν, όταν απλώς δεν θέλουν. καβάντζες σε τσιγάρα και αγάπες
  7. καμιά (πρωτο)χρονιά δεν θα ‘ναι σαν τις άλλες, όσο οι αγαπημένοι είναι μακριά
  8. η ομορφιά βρίσκεται κάπου έξω στους δρόμους, αν ξεχωρίζω τους οικείους απ’ τους περαστικούς
  9. να ερωτεύομαι τη συνέπεια. τίποτα λιγότερο
  10. όσοι αγαπιούνται, συναντιούνται, ξορκίζοντας εμότικον και άδειες αγκαλιές
  11. να θυμάμαι να αναπνέω και να αγαπώ τον άνθρωπο
  12. να μην ξεχνάω να κλείνω την ομπρέλα, όταν δεν βρέχει

 

Καλή χρονιά! [τα λέμε στις επαναλήψεις]

 

 

 

 

 

 

 

 

nο-εμβριακοί συνειρμοί ::

ο νοέμβρης περιέχει εντός του μια μεγάλη άρνηση. απόλυτη. σαρωτική. και είναι ακόμα η αρχή του… – nο! – στην πραγματικότητα, όμως, δεν σου αρνείται τίποτα – κανείς. θα δεις…

IMG_2268ρωτάς γιατί δεν διεκδικούν οι άνθρωποι. μάλλον γιατί δεν θέλουν, σου απαντώ. μα ήθελαν, μου λες, έτσι φαινόταν. μάλλον δεν ήθελαν πολύ, σου ξαναλέω – αυτό φαινόταν; παύση. εσύ ήθελες; νομίζω πως ναι – εσύ; κι εγώ έτσι νομίζω.

η ίδια άρνηση μ’ αυτή του νοέμβρη εμπεριέχεται και στο νομίζω. γι΄ αυτό είμαι πια σίγουρη.

τα πράγματα είναι πιο απλά: να έχεις παρουσία. να θέλεις. να είσαι εκεί και να δηλώνεις το θέλω σου. που πάει να πει επιλέγω να θέλω το χ. κι αν δεν το έχω, τότε εξακολουθώ να είμαι εκεί – απλά. πλαν μπι δεν υπάρχει. το απορρίπτω εξ ορισμού. θέλω θα πει το θέλω όχι γιατί είναι η αμέσως καλύτερη επιλογή, αλλά γιατί επιλέγω εξαρχής και με πλήρη συνείδηση να το θέλω. αυτό και όχι κάτι άλλο. κι αυτό, εσύ, αν είσαι ο χ, να το ζητάς: να αποτελείς επιλογή μέσα από άλλες πιο πολλές. σε επιλέγω, γιατί ακριβώς μού προκαλείς το θέλω μου. εσύ και όχι κάποιος άλλος. και σε διεκδικώ. το κάθε θέλω μου. όχι χυδαία, όχι εγωιστικά, όχι εκβιαστικά. διεκδικώ δίνοντας το παρών στο θέλω. δεν παλαντζάρω στο ίσως, στο μπορεί, στο ναι μεν, αλλά και. είμαι εκεί – απλώς. μα είμαι.

να έχεις παρουσία. και θα – βρῆς! – μπορεί και να στο φέρει ο νοέμβρης…

καλό μήνα!

από & για την Η.

εκπτώσεις εντός ::

aussehen

βράδι, βιέννη – νοέμβρης 2013

μην ψάχνεις άλλο το καλό σου φόρεμα – θα αργήσεις! αρκεί λίγο χαμόγελο απόψε. να, και το ψεύτικο, αυτό – πόσο σου πάει! βάλε για απόψε αυτό – σε περιμένουν! αύριο βλέπουμε… ίσως βρεθεί το φόρεμα, ώσπου να επιστρέψεις, και δεν χρειαστεί να στριμωχτείς ξανά σ’ ένα χαμόγελο. θα συνηθίσεις – μην το βγάζεις! και λίγο κραγιόν. το κόκκινο.

άψογα! ένα μεγάλο κατακόκκινο χαμόγελο… θυμίζει κάτι από εσένα, σίγουρα – πριν. δοκιμασμένο από καιρό. σίγουρη λύση. ίδιο μ’ αυτό που βάζεις λίγο πριν μπεις στο γραφείο, εκείνο που φοράς για να του περιγράψεις τη συναρπαστική σου μέρα, το ίδιο που βλέπουν οι γονείς σου κάθε σάββατο κι οι φίλοι σου κάθε δεύτερη μέρα. ίδιο μ’ αυτό που χάνεις όταν μένεις μόνη.

πάψε να αγοράζεις δάκρια στις εκπτώσεις – κι αυτά συνηθίζονται και σου στευνεύουν το μέσα. μόνο κραγιόν κι ένα καινούργιο χαμόγελο, ακόμη κι αν τα πληρώνεις ακριβά – συνηθίζονται και είναι δικά σου…

Follow histoires_μinimales on WordPress.com